← بازگشت به جدیدترین خبرها
نوامبر 4, 2026

نیویورک‌تایمز از بریو به دلیل اسکرپینگ محتوا شکایت کرد

نیویورک‌تایمز روز دوشنبه، ۲ نوامبر ۲۰۲۶، از مرورگر حریم‌خصوصی‌محور بریو (Brave) در دادگاه فدرال منهتن شکایت کرد و آن را به اسکرپینگ محتوای کپی‌رایت‌شده و توزیع غیرقانونی آن به شرکت‌های هوش مصنوعی از جمله آنتروپیک، پرپلکسیتی، میسترال، ایکس‌ای‌آی و کوهیر متهم کرد. این شکایت نیویورک‌تایمز از بریو تازه‌ترین حلقه از زنجیره‌ی دعاوی حقوقی ناشران خبری علیه شرکت‌های فناوری است که محتوای آن‌ها را برای آموزش یا پاسخ‌دهی مدل‌های زبانی استفاده می‌کنند.

زمینه و پس‌زمینه شکایت نیویورک‌تایمز از بریو

بر اساس گزارش تک‌کرانچ، نیویورک‌تایمز در متن شکایت خود بریو را به «عرضه‌کننده، فروشنده و توزیع‌کننده‌ی محتوای کپی‌رایت‌شده‌ی دزدی» برای شرکت‌های هوش مصنوعی تشبیه کرده است. در جمله‌ای که در متن دادخواست آمده، وکلای نیویورک‌تایمز نوشته‌اند: «بریو هم مثل یک دزدی عمل می‌کند که محتوای ناشران را تصاحب می‌کند، و هم مثل یک واسطه‌ی هوش مصنوعی که محتوای دزدی را به شخص ثالث می‌فروشد.» در همان روز، روزنامه‌های دیلی نیوز، شیکاگو تریبون و اورلاندو سنتینل نیز شکایتی مشابه را در همان دادگاه فدرال منهتن ثبت کردند.

این شرکت بریو که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شده و تا امروز نزدیک به ۲۵۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرده، مرورگری است که ادعای حفاظت از حریم خصوصی کاربران را دارد، اما اکنون متهم شده که با ساخت نمایه‌ای از بیش از ۳۰ میلیارد صفحه‌ی وب—با استفاده از خزنده‌ای (crawler) ناشناس—ناشران را از امکان مسدودسازی محتوای خود محروم کرده است. نیویورک‌تایمز پیش‌تر هم از اوپن‌ای‌آی و پرپلکسیتی به دلایل مشابه شکایت کرده بود، بنابراین این اقدام ادامه‌ی یک راهبرد حقوقی گسترده‌تر برای این روزنامه به شمار می‌رود.

چرا این شکایت مهم است

دادخواست همچنین به یک قابلیت مشخص در مرورگر بریو اشاره می‌کند: ویژگی‌ای که به کاربران امکان می‌دهد از دیوار پولی (پی‌وال) ناشران عبور کنند. علاوه بر این، نیویورک‌تایمز مدعی است بریو در حالی که تبلیغات ناشران را مسدود می‌کند، تبلیغات خودش را به کاربران نمایش می‌دهد—رفتاری که به گفته‌ی وکلای روزنامه، مدل اقتصادی رسانه‌های خبری را به‌طور مستقیم تضعیف می‌کند. نیویورک‌تایمز در این شکایت خواستار صدور دستور قضایی (injunction) برای توقف این رفتار و همچنین جبران خسارت مالی شده است.

نکته‌ی قابل‌توجه این‌جاست که بریو، برخلاف موتورهای جستجوی سنتی مثل گوگل که حداقل اصولاً به فایل‌های robots.txt احترام می‌گذارند، به گفته‌ی وکلای نیویورک‌تایمز با خزنده‌ی ناشناس خود این امکان را از ناشران گرفته که محتوای‌شان را مسدود کنند. اگر این ادعا در دادگاه اثبات شود، می‌تواند پیامدهای حقوقی گسترده‌ای برای تمام مرورگرهای مجهز به هوش مصنوعی داشته باشد که اکنون در حال رقابت برای یکپارچه‌سازی قابلیت‌های خلاصه‌سازی و پاسخ‌دهی هوشمند هستند.

تحلیل: جنگ حقوقی ناشران و هوش مصنوعی وارد فاز جدیدی می‌شود

این شکایت نیویورک‌تایمز از بریو را باید در بستر گسترده‌تری از درگیری میان صنعت رسانه و شرکت‌های هوش مصنوعی دید. در طول دو سال گذشته، ناشران بزرگ از نیویورک‌تایمز تا نیوز کورپ، به‌طور فزاینده‌ای از ابزارهای حقوقی برای مقابله با آنچه آن را «استخراج ارزش بدون مجوز» می‌نامند استفاده کرده‌اند. آنچه این پرونده را متفاوت می‌کند، این است که بریو به‌عنوان یک مرورگر—نه یک شرکت مدل زبانی—هدف قرار گرفته است. این رویکرد نشان می‌دهد که ناشران اکنون به دنبال مسدود کردن کل زنجیره‌ی تأمین داده هستند، نه فقط مصرف‌کنندگان نهایی مثل اوپن‌ای‌آی.

از منظر تحلیلی، این پرونده احتمالاً به یک آزمون کلیدی برای تعریف حقوقی «استفاده‌ی منصفانه» (fair use) در عصر هوش مصنوعی تبدیل خواهد شد. اگر دادگاه فدرال منهتن به نفع نیویورک‌تایمز رأی دهد، بریو و شرکت‌های مشابه که به داده‌های خزیده‌شده برای تغذیه‌ی مدل‌های شخص ثالث متکی هستند، احتمالاً مجبور خواهند شد قراردادهای مجوزدهی رسمی با ناشران منعقد کنند—روندی که می‌تواند هزینه‌های عملیاتی این شرکت‌ها را به‌طور قابل‌توجهی افزایش دهد.

از سوی دیگر، این پرونده ریسک‌هایی را هم برای صنعت نوپای مرورگرهای هوش مصنوعی به همراه دارد. بریو، که عمده‌ی هویت برند خود را بر پایه‌ی «حریم خصوصی کاربر در مقابل بزرگان فناوری» بنا کرده، اکنون خودش متهم به رفتاری مشابه با همان شرکت‌های بزرگی است که از آن‌ها انتقاد می‌کرد. این تناقض می‌تواند به اعتبار برند بریو در میان کاربرانی که به دنبال جایگزین‌های اخلاقی‌تر برای کروم یا سافاری هستند، آسیب بزند.

در نهایت، باید توجه داشت که بریو تا زمان انتشار این گزارش به درخواست اظهارنظر پاسخ نداده است، و تمام این ادعاها هنوز در دادگاه اثبات نشده‌اند. اما روند کلی—افزایش دعاوی ناشران علیه هر حلقه از زنجیره‌ی هوش مصنوعی، از مدل‌سازها تا مرورگرها—نشان می‌دهد که سال ۲۰۲۷ احتمالاً شاهد موج تازه‌ای از پرونده‌های مشابه خواهد بود که می‌تواند چارچوب قانونی نحوه‌ی تغذیه‌ی مدل‌های هوش مصنوعی از محتوای خبری را برای سال‌های آینده تعیین کند.

چشم‌انداز آینده برای صنعت مرورگرهای هوش مصنوعی

فراتر از پیامدهای حقوقی مستقیم، شکایت نیویورک‌تایمز از بریو بازتابی از یک تغییر عمیق‌تر در نحوه‌ی نگاه ناشران به کل اکوسیستم هوش مصنوعی است. تا دو سال پیش، عمده‌ی توجه حقوقی ناشران بر روی شرکت‌هایی متمرکز بود که مستقیماً مدل‌های زبانی بزرگ می‌ساختند، مانند اوپن‌ای‌آی یا گوگل. اما با گسترش مرورگرهای هوش مصنوعی و دستیارهای مرورگری که به‌طور مستقیم محتوای صفحات وب را می‌خوانند و خلاصه می‌کنند، یک لایه‌ی میانی تازه در زنجیره‌ی ارزش شکل گرفته است که ناشران تازه شروع به شناسایی و هدف‌گیری حقوقی آن کرده‌اند.

این روند را می‌توان با تجربه‌ی صنعت موسیقی در دهه‌ی ۲۰۰۰ مقایسه کرد، زمانی که شرکت‌های ضبط موسیقی ابتدا پلتفرم‌های اشتراک‌گذاری فایل مانند نپستر را هدف قرار دادند، و تنها در مرحله‌ی بعد به سمت ایجاد چارچوب‌های مجوزدهی رسمی مانند اسپاتیفای حرکت کردند. اگر این الگو در صنعت خبر نیز تکرار شود، می‌توان انتظار داشت که در سال‌های آینده، به‌جای دعاوی حقوقی پراکنده، چارچوب‌های مجوزدهی استاندارد میان ناشران و شرکت‌های هوش مصنوعی شکل بگیرد—چیزی شبیه به قراردادهایی که برخی رسانه‌های بزرگ از جمله آسوشیتدپرس از قبل با اوپن‌ای‌آی منعقد کرده‌اند.

برای کاربران ایرانی و فارسی‌زبان که به‌طور فزاینده از مرورگرهای مجهز به هوش مصنوعی برای خلاصه‌سازی اخبار استفاده می‌کنند، این پرونده یادآوری مهمی است: کیفیت و صحت پاسخ‌هایی که این ابزارها ارائه می‌دهند، مستقیماً به روابط حقوقی و تجاری پیچیده‌ای وابسته است که در پس‌زمینه در جریان است. هر تغییر در این روابط—از جمله محدود شدن دسترسی یک مرورگر به محتوای یک ناشر معتبر—می‌تواند مستقیماً بر کیفیت و تنوع منابعی که در پاسخ‌های هوش مصنوعی مشاهده می‌کنیم اثر بگذارد، و همین موضوع است که اهمیت پیگیری چنین پرونده‌های حقوقی را برای هر کاربر عادی اینترنت، نه فقط فعالان حوزه‌ی حقوقی و فناوری، دوچندان می‌کند.

منبع: TechCrunch

SOS سایتت خوابیده؟